امشب شب اخر خدایا،شب اخری که می یایی و می نشینی.لبخندی می زنی هوشداری می دهی گله ای شاید!.ساعت ۲ و۴۵ دقیقه بامداد است و من اخرین لحظه های با تو بودن با تو گفتن و از تو شنیدن را طی می کنم.حس همان شبی یا روزی را دارم که مرا از خود راندی در وحشت و خشگی زمین کاشتی.! می دونم که حواست بهم بود می دونم از ان روز تا الان حتی یک لحظه هم چشم از من بر نداشتی!اما انگاری باز بوی سفر و فراق می یاد.فک کنم این بار تو مسافری!انگاری زمین رو ترک می کنی.نه شاید این دل منه که باز قراره همه جا باشه الا پیش تو!اما تو بگو در رمضانت چی کاشتی که دلم جز تو خیالی، یادی در سرش نداشت!

*نوشته شده در آخرین سحر رمضان ۱۳۸۷!

"بن کمپبل" 21 ساله با بازی Jim Sturgess، از دانشجویان سال آخر دانشگاه MIT است که برای بورسیه‌ی دانشگاه پزشکی هاروارد تقاضا داده است. با وجود رزومه‌ی کامل "بن"، هیأت تصمیم‌گیری بورسیه، از او تحقیقی متفاوت و منحصربه‌فرد برای قبول تقاضایش درخواست می‌کنند. بن در کلاس معادلات غیرخطی که تدریس آن را پروفسور "میکی روسا" با بازی Kevin Spacey برعهده دارد، استاد خود را تحت تأثیر هوش سرشارش قرار می دهد. یک شب "جیمی فیشر" با بازی Jacob Pitts او را به کلاس "کارت خوانی" پروفسور روسا می برد. پروفسور هر آخر هفته تیم خود را به لاس وگاس می برد تا با کارت خوانی، پول های بازی کارت را جمع کنند! آن ها در وگاس، از یک دیگر جدا می شوند و به صورت مستمر نیر در کلاس های روش شرکت می کنند...

بیست و یک توسط کمپانی کامبیا پیکچرز و به کارگردانی Robert Luketic، کارگردان استرالیایی ساخته شده است. داستان 21، واقعی است. این فیلم از روی فعالیت های تیم بلک جک دانشگاه MIT در دهه 80 و 90 ساخته شده است. MIT Blackjack Team تیمی از نخبگان دانشگاه MIT و چند دانشگاه دیگر بودند که قصد داشتند ثابت کنند سیستم کازینو در لاس وگاس قابل شکست دادن است. این تیم با استفاده از روش های کارت خوانی، به جمع کردن پول در لاس وگاس می پرداختند. البته به تدریج با تغییر قوانین کازینوها، فعالیت این گروه نیز کاسته شد. فیلم بیست و یک که از حضور بازیگر سرشناسی چون کوین اسپیسی سود می برد، اقتباسی است از کتاب پرفروش Bringing Down the House که در مورد همین تیم دانشجویان MIT و به قلم Ben Mezrich نوشته شده است. شخصیت بن کمپبل نیز بر اسا زندگی واقعی Jeff Ma عضو تیم بلک جک MIT پرداخته شده است.

از خصوصیت قمار این است که باید تا یه جائی صرفا ادامه دهی و دیگر هرگز ادامه ندهی و جلوی طمعت را بگیری و گرنه بازنده بزرگی می شوی. خصوصیت این گروه هم همین هست که آنها کارشان حساب شده است و با حساب و کتاب کار می کنند.نکته جالب دیگه فیلم اینه که همین دنیای قمار بازان لاس وگاس را نیرو های امنیتی کنترل و نظارت می کنند تا از حوادث و چاقو کشی و کلک بازی های قمار بازها بکاهند و این کار آنها گاهی آنقدر با خشونت است که اگر کسی به دام آنها بیفتد دیگر جرات نمی کند بار دیگر به لاس وگاس بیاید. تصویر  این مسئله که دنیای شانس و قمار که پول های هنگفتی جا به جا می شود  هم تحت نظارت نیرو های امنیتی هست آنهم با وجود دوربین های زیاد در قمارخانه ها و اتاق کنترلینگ تصویر جالبی بود از اینکه چنین جایی هم تحت نظارت و کنترل هست و همه چیزی آنجا آزاد و شناور نیست.

‏21با بودجه اي 35 ميليون دلاري ساخته شده و تا اين لحظه دو برابر اين مبلغ را به راحتي در گيشه آمريکا به دست ‏آورده است. منتقدان نيز تقريباً برخوردي خوب با فيلم داشته اند، اما نمي توان منکر شد که لوکتيج با وجود در اختيار ‏داشتن بازيگري چون اسپيسي که در نقش هاي منفي نيز خوب مي درخشد، نتوانسته ريتم مناسبي به درام خود بدهد. ‏کمتر تماشاگري است که نداند قمارخانه ها هرگز اجازه نمي دهند مشريان شان هميشه برنده شوند، آن هم مبالغ کلان و ‏در واقع برنده واقعي همواره صاحبان کازينوها هسند. طبيعي است اين آدم ها هر لحظه با مسلح کردن محل کسب خود ‏به افراد خبره يا دستگاه هاي مدرن براي پاييدن مشتريان در صدد حراست از منافع خود هستند، و مشخص است بر سر ‏کسي که بخواهد به مصاف شان برود چه خواهد آمد. با اين حال 21 فيلمي در حد و اندازه هاي سه گانه اوشن نيست و ‏نمي تواند حتي به فيلم هاي قديمي اين ژانر مانند قمارباز سين سيناتي هم نزديک شود.‏
از طرف ديگر رابطه عاشقانه ميان بن و جيل نيز چندان بسط داده نمي شود تا رنگي از هيجان به فيلم افزوده شود. ‏لوکتيج هيجان را با نمايش شگردهاي قماربازان گروه خلق مي کند که به دليل پيچيده نبودن شان خيلي زود از تک و تا ‏مي افتند. و در پايان فيلم عملاً به نمايش انتقام کول ويليامز و ميکي روزا تبديل مي شود و تماشاگر مانند بن چيزي ‏گيرش نمي آيد. در يک کلام برگردان وارفته لوکتيج از کتابي پر فروش درباره وقايع سودوم جديد بهترين وسيله براي ‏منصرف کردن شما براي سفر به لاس وگاس است!‏