از آن شب سرد خزان شبها گذشته داستان باده و مينا گذشته روزگاري بر من تنها گذشته تو رفتي و دلم غمين شد قرين آه آتشين شد از آن شبي كه برنگشتي جهان كه شادي آفرين بود به چشم من غم آفرين شد [تورج نگهبان]
سبز ماندم،سبز خواهم ماند تا زمان دارم تا زمين پيداست تا صنوبر هست يا به قول شاعر کاشان شقايق هست تا صدايت مي توانم زد تا يکي در کوچه مي خواند تا کسي ياد تو را در آينه ي کوچک و هر چه محو خاطرش محفوظ مي دارد تا ترا دارم اي هميشه در دلم بيدار سبز خواهم ماند در سکوت،يا در غريو و ازدحام در هر جـا در حريم منع و بند با بازجويي و جون وچند در آن گراني لبخند سبز ماندم،سبز خواهم ماند خسته بودم،درد بردم بغض کردم گاه،گريه هايم را فرو خوردم اما با اميدت اي دل اميدوارم گرم از تو سبز خواهم ماند
